Anton Buytendijk (1913-2002)
%20_%20'Montelimar'%20_%20Galerie%20Nieuw%20Schoten.jpg)
Anton Buytendijk
(1913-2002)
'Montélimar'
olieverf op doek
17 x 34 cm (binnenmaat)
gesigneerd rechtsonder en in verso
gedateerd 1990
(*) Voorzien van nieuwe, handgemaakte lijst.
Het zuidelijke licht gevangen in dikke penseelstreken
Hier voel je vrijwel direct de warmte van de Zuid-Franse zon. 'Montélimar' laat zien hoe de Nederlandse kunstenaar het landschap in het Rhônedal niet simpelweg naschilderde, maar vertaalde naar pure kleur, licht en textuur.
Van Groningen naar het Rhônedal
Buytendijk werd opgeleid aan de Rijksakademie in Amsterdam en de Academie Minerva in Groningen. In 1941 sloot hij zich aan bij de bekende Groningse kunstkring De Ploeg, waar het werken in de openlucht en het gebruik van krachtige, expressieve kleuren centraal stonden. Na de Tweede Wereldoorlog keerde Buytendijk terug naar Amsterdam, maar zijn blik richtte zich steeds vaker op het zuiden. Vanaf de jaren vijftig maakte hij geregeld schilderreizen naar Zuid-Frankrijk, waaronder het departement Drôme, waar Montélimar ligt.
De kracht van impasto en kleur
Onder invloed van het heldere, bijna verblindende zuiderlicht werd de stijl van Buytendijk steeds vrijer. Waar zijn vroegere werk nog duidelijk herkenbare vormen had, bewoog hij zich in zijn Franse landschappen richting het abstract-expressionisme. Montélimar is daar een treffend voorbeeld van. De verf is met een uitgesproken impasto-techniek aangebracht: dik, pasteus en met een krachtig reliëf dat op het doek lijkt te liggen. Op de voorgrond domineren warme geel- en okertinten die doen denken aan zonovergoten velden. In het midden zorgen felle rode accenten voor een spannend contrast, een subtiele verwijzing naar Zuid-Franse daken of rotsformaties. Daarboven opent zich een hoge, levendige luchtpartij in lichtblauw, wit en zachtroze.
Een persoonlijk tijdsdocument
De titel Montélimar verankert dit abstracte kleurenspektakel in de werkelijkheid van Buytendijks reizen. Het laat zien hoe de kunstenaar ter plekke zijn indrukken vastlegde: niet als een topografische weergave, maar als een directe, emotionele reactie op de sfeer en het licht van de streek. Daarmee vormt het doek niet alleen een fraai voorbeeld van zijn naoorlogse stijlontwikkeling, maar ook een tastbare herinnering aan een Nederlandse schilder in de ban van het Franse landschap.

