Ferry Slebe (1907-1994)
%20_%20'Portret%20van%20Melle%20Oldeboerrigter'%20_%20Galerie%20Nieuw%20Schoten.jpg)
Ferry Slebe
(1907-1994)
'Portret van Melle Oldeboerrigter'
olieverf op board
55,5 x 31,5 cm
gesigneerd rechtsonder
Hoe Ferry Slebe zijn collega Melle vereeuwigde
In de Nederlandse kunstgeschiedenis van de twintigste eeuw nemen zowel Ferry Slebe als Melle Oldeboerrigter een geheel eigen, onafhankelijke plek in. Beiden waren meesters van de verbeelding en lieten zich weinig gelegen liggen aan de heersende abstracte trends van hun tijd. Op een bijzonder portret komen deze twee werelden samen: de Haagse schilder Slebe legde zijn Amsterdamse vakbroeder Melle vast, compleet met schilderspalet, penseel en een knipoog naar diens beroemde oeuvre.
De meester in een rood colbert
Op het schilderij staat Melle centraal afgebeeld tegen een kenmerkende, helderblauwe achtergrond. Hij draagt een opvallend rood colbert met daaronder een wit overhemd en een zwart vlinderstrikje. Met een doordringende blik kijkt de kunstenaar de beschouwer aan, terwijl hij zijn schildersgereedschap vasthoudt. Rechtsonder op het doek prijkt de rode signatuur van Ferry Slebe.
De compositie is geen toeval, maar een bewuste verwijzing naar Melle zelf. Melle – die zijn werk uitsluitend met zijn voornaam signeerde en vanwege zijn dromerige, soms macabere en erotische voorstellingen vaak 'de Amsterdamse Jeroen Bosch' werd genoemd – schilderde zichzelf in 1968 op een zeer vergelijkbare wijze. Ook op dat beroemde zelfportret draagt hij een rood jasje tegen een blauwe wand.
Een knipoog op de achtergrond
Achter Melle hangen drie ingelijste schilderijen met vrouwelijke naakten aan de blauwe muur. Hiermee brengt Slebe een directe hommage aan de thematiek van zijn collega. Waar het werk van Melle vaak doordrenkt is van psychologische diepgang, symboliek en sensuele vormen, vertaalt Slebe deze elementen naar zijn eigen beeldtaal.
Slebe stond bekend om zijn lyrisch-figuratieve stijl, gekenmerkt door frisse, felle kleuren en een licht naïeve, verhalende toets. Door de naakten in zijn eigen, directe stijl op de achtergrond te plaatsen, ontstaat er een fascinerende dialoog tussen de schilder en zijn onderwerp.
Wederzijdse bewondering
Dat Ferry Slebe juist Melle koos als onderwerp, komt voort uit een diepe artistieke verwantschap. Hoewel de twee kunstenaars in verschillende steden werkten – Slebe in Den Haag, Melle in Amsterdam – deelden zij een voorliefde voor het figuratieve, het poëtische en het mysterieuze.
Het portret staat dan ook niet op zichzelf. Slebe maakte door de jaren heen meerdere werken die direct aan zijn collega waren opgedragen, waaronder schilderijen met titels als 'Hommage aan Melle' en 'De patiënten van dr. Melle'. Dit portret vormt een tastbaar bewijs van die bewondering: een kleurrijk en persoonlijk eerbetoon van de ene eigenzinnige meester aan de andere.
