Ferry Slebe (1907-1994)
%20_%20'Twee%20musicerende%20harlekijnen'%20_%20Galerie%20Nieuw%20Schoten.jpg)
Ferry Slebe
(1907-1994)
'Twee musicerende harlekijnen'
gouache
45 x 60 cm
gesigneerd linksonder
Herkomst:
Collectie Henry T. Rockwell, Amerika.
De muzikale harlekijnen van Ferry Slebe
Wanneer we kijken naar dit werk van de Ferry Slebe komen we meteen binnen in een wereld vol kleur, theater en melancholische poëzie. De forse, hier afgebeelde gouache – met twee musicerende harlekijnen onder een nachtelijke maan – is daar een schoolvoorbeeld van. In een krachtig samenspel van geometrische kleurvlakken brengt Slebe een stille nachtelijke serenade tot leven.
Een harmonie van kleur en vorm
We zien twee gestileerde harlekijnen schouder aan schouder, klaar voor een optreden. De linkerfiguur bespeelt een witgespikkelde gitaar, terwijl zijn metgezel een accordeon vasthoudt. Met een opvallend geometrisch ruitenpatroon in rood, blauw, geel en groen smelten hun kostuums bijna samen met de kleurrijke banen op de achtergrond. Tussen hen in opent zich een diepzwarte driehoek, waarin een blauwe maansikkel en een mysterieuze cirkel oplichten. Kleine details, zoals de schuin geplaatste muziekstandaard links en de witte bistrostoel rechts, geven de compositie een speelse en licht vervreemdende balans.
De Nieuwe Haagse School en Verve
Slebe behoorde tot de belangrijkste vertegenwoordigers van de Nieuwe Haagse School. Na de Tweede Wereldoorlog zocht een groep Haagse kunstenaars naar vernieuwing buiten de traditionele academische kaders. In 1951 sloot hij zich aan bij de kunstenaarsgroep Verve, die vaak wordt gezien als het meer poëtische, Haagse antwoord op de rauwere Cobra-beweging. Waar Cobra koos voor felle expressie, zocht Verve naar lyriek, harmonie en een sterke structuur in kleur en vorm.
Tussen Chagall en Matisse
In het werk van Slebe zijn de invloeden van grote moderne meesters duidelijk voelbaar. Het uitgesproken, vlakke kleurgebruik doet denken aan Henri Matisse, terwijl de dromerige, sprookjesachtige sfeer sterk verwant is aan het werk van Marc Chagall. Harlekijnen, clowns, muzikanten en vogels vormden zijn favoriete motieven. Voor Slebe waren deze theaterfiguren geen oppervlakkige grappenmakers, maar symbolen van menselijke kwetsbaarheid, vrijheid en verbeeldingskracht.
Tijdloze aantrekkingskracht
Hoewel de kunstenaar later in zijn carrière ook abstracter werk maakte, blijven zijn figuratieve voorstellingen van harlekijnen en muzikanten het meest geliefd bij kunstliefhebbers en verzamelaars. De voorstelling laat zien waarom: met ogenschijnlijk eenvoudige middelen en een trefzeker gevoel voor kleur weet Slebe een intieme, haast muzikale sfeer op te roepen die ook decennia later nog niets aan zeggingskracht heeft verloren.
